دردسر روشن­فکر بودن این می­باشد که شما به عنوان یک روشن­فکر مجبور هستید فیلم­های مهم و حرفی برای گفتن دار تماشا کنید و به ترانه­های انتقادی و عمدتن کسل کننده گوش فرا دهید. هیچ وقت نمی­توانید با خیال راحت شوالیه­ی تاریکی ببینید و یا با بلک کتز بالا پایین بپرید. چون احساس می­کنید از درون این آثار هیچ موضوعی برای گفت و گو های روشن­فکرانه بیرون نخواهد آمد. بله. این موضوع پس از جو اختناق حکومتی و بدطعم بودنِ سیگار بهمن، از بزرگ­ترین دردسرهای روشن­فکری در جامعه­ی امروز ایران محسوب می­شود.