کف بر شده­م. این تلویزیون می­خواد فیلم «پیرمردها وطن ندارند» یا « جایی برای پیرمردها نیست» (از این چیزا دیگه، ترجمه­ش درست معلوم نی. حتا می­شه پیرمردها کاشانه ندارند هم ترجمه­ش کرد.) رو نشون بده. شنبه ساعت 8 شب، شبکه­ی 3. فیلم همین پارسال اکران شده و چهار تا اسکار هم برای کارگردانی، فیلم­برداری، فیلم­نامه­ی اقتباسی و نقش دوم مرد برده.

این فیلم برادرای کوئن، یه معجونِ ابزورد و روانی­کننده اما آروم ئه که البته ممکن ئه بعضی از دخترا خوش­شون نیاد یا بعضیا آخرش بگن خب حالا که چی؟ خودِ من موقع دیدن فیلم کاملن هیپنوتیزم شده بودم و با وجودی که نه ریتم فیلم تند ئه نه توش از اکشن (اکشن هالیوودی) خبری هست، نمی تونستم چشم از تلویزیون بردارم. تجربه­ی تماشای این فیلم یکی از بهترین تجربه­های فیلم دیدنِ همه­ی عمرم بود.

فیلم، مورد منکراتی نداره اما چند تا صحنه­ی به شدت خشن داره که با توجه به سابقه­ی تلویزیون، بعید می­دونم سانسور بشه. احتمال هم می­دم دوبله­ی فیلم به فضاش آسیب زده باشه، چون «پیرمردها...» فیلمی ئه که باید به سکوت­ش  گوش کرد.