کوچه‌ی بی‌ دارودرخت

انگار که می­گوید«دل بکَن». نمی­توانم. به این راحتی نمی­توانم دل بکَنم. همه­ش می­خواهم ببینم­ت. همه­ش می­خواهم لب­خندت را، صدایت را...همه­ش می­خواهم تو باشی. با هم بنشینیم کنار پنجره دنیا را تماشا کنیم. حالا با کی دنیا راتماشا کنم. نمی­توانم دل بکَنم. اصلن دل­م می­خواهد فقط گریه کنم...این پست وبلاگ کوچه­ی بی دار و درخت مال خود توست. مال سام حکیمی. مال همه­ی خاطره­ها و رویاهای شیرین­مان. مال این که نمی­توانم دل بکنم.

سال نو مبارک.