یکی از دوستان می گفت این حرکتی که ناشناسِ کامنت­گذار انجام می­ده، یه حرکت مفهمومی ئه برای این که نشون بده میان «شما» وبلاگرها اتحاد درست حسابی­ای وجود نداره. یا اگرم هست، پای این اتحاد از نظر کیفی می­لنگه و فقط ظاهری ئه.

راستش روی حرفاش که فکر می­کردم، به این نتیجه رسیدم که اگه واقعن منظور ناشناس این بوده­باشه، اون در اشتباه ئه.

اشتباه از این نظر که اصلن قراری بر این نیست که بین وبلاگرها اتحادی وجود­داشته باشه. وبلاگ­ها ابزار ارزان قیمتی هستن که هرکس با استفاده از اونا بتونه هر بخش از وجود خودشو که خواست، به دیگران هم اطلاع بده. بتونه هرچی خواست  بنویسه، بتونه اعتراض کنه، بتونه حمایت کنه، نقد کنه، درددل کنه، گریه کنه، بخنده...

پایه­ی وبلاگ روی فردیت ئه. یعنی تو می­تونی فردیت خودت رو عرضه کنی. این کار رو کجا غیر از وبلاگ می­تونی انجام بدی؟ تو یه نشریه­ی مکتوب؟ هزینه­هاشو از کجا می­خوای بیاری؟ و وقتشو چه­طور می­خوای بذاری؟

توی کافه شوکا و گودو یا قهوه­خونه­ی سنتی­ی عیاران؟ مگه اون­جا چند نفر پیدا می­کنی که به­ت گوش بدن.

وبلاگ­نویسی نه هزینه می­خواد و نه انرژی­ی زیاد. مخاطبت هم که از یه ابراز عقیده­ی فیزیکی زیادترئه (فیزیکی به عنوان مفهومی دربرابر مجازی). بنابراین راه خیلی خیلی ساده­ای ئه. خب حالا این که تو توی وبلاگت یه جاهایی خودتو سانسور می­کنی یا اصلن از بیخ و بن دروغ و دبنگ تحویل مردم می­دی دیگه به خودت مربوط ئه.

                                                                    ***

اصطلاح«متحد بودن» در مورد یه چیزی مثل وبلاگستان بی­معناست تا زمانی که خلافش ثابت شه. خلافش هم به این راحتیا ثابت نمی­شه. صرف این که من با مسعود و جعفرِ سایت چراگاه شوخی دارم و اونا هرازچندی به­م می­گن زن بستون، یا مثلن من پای ثابت کامنت­دونی­ی چندتا وبلاگم، یا این­که لوگوی وبلاگ مهار بیابان­زایی تنها لوگوی توی کوچه­ی بی دار و درخت ئه، دلیل اثبات یه­جور اتحاد میان ما نیست. مگر این­که خودمون اعلام کنیم که یه گروه متحدیم. چون همون­طور که گفتم ماهیت وبلاگ با این داستان اتحاد جور در نمی­آد. یا حتا در معنای کلی­تر، مگه آدمایی که همدیگه رو تا حالا ندیده­ن، می­تونن با هم متحد بشن و به استحکام اتحادشون مطمئن باشن؟

                                                                     ***

کیفیت رابطه­ی یه بلاگر رو با بلاگرهایی که باهاشون تبادل لینک و کامنت­گذاری­های ممتد داره، نباید در چارچوب واژه­ی «اتحاد» اندا­زه­گیری کرد.واژه­ی مناسب­ترش به نظر من «آشنایی­ی اینترنتی و مجازی» ئه. و خب اینم طبیعی­ ئه که کیفیت و استحکام یه رابطه که اسمش اتحاد ئه با آشنایی (اونم از نوع مجازیش) خیلی فرق می­کنه. اتحاد وبلاگی مثلن این­که اگه یه روز بلاگفا وبلاگ من رو مسدود کنه، همه­ی آشناهایی که من توی بلاگرها دارم، در اعتراض به این عمل وبلاگ­شونو تعطیل کنن. آیا اونا هم­چین کاری می­کنن؟ معلوم ئه که نه...وبلاگ هرکس ابزار فردی­ی اون ئه برای یه ارتباط جمعی. روی فردی خیلی تاکید دارم. چون وبلاگ با حضور یه نفر هم به راحتی اداره می­شه. و به خاطر همین­ ئه که «افراد» وبلاگ می­زنن.

                                                                     ***

البته استفاده از واژه­هایی مثل وبلاگستون ممکن ئه باعث ایجاد این توهم اتحاد بشه. اما وبلاگستون تنها یه اصطلاح ئه. وبلاگستون یه نام نیست. مثل خانه­ی سینما یا لیگ برتر. اصطلاحی که با اضافه کردن «-ستان» به یه پدیده­ی خیلی تازه، می­خواد بومی شدن اونو نشون بده. وگرنه کی می­تونه این­همه آدم جورواجور از ده­نمکی گرفته تا داریوش آشوری رو دور هم جمع کنه؟

                                                                      ***

خب دیگه. روضه تموم شد. می­تونین برین شام بخورین.