تمام شد. بیانیه­ی شماره1 فدراسیون فوتبال، بر حق مسلم ایران از برخورداری از فوتبال تاکید می­کند و گناهِ کار را به گردن روسای فدراسیون چهار سال پیش می­اندازد. آقای نصیرزاده می­گوید رایِ فیفا در هیات داوری­ی ورزش قابل فرجام­خواهی­ست. مدیران و تمام متعلقات فدراسیون­های قبلی هم می­گویند تقصیر از سازمان جدید تربیت بدنی و روسای تازه­ی فدراسیون است.

چه فرقی می­کند؟ تمام شد. تمام شد رفت. ایسنا می­نویسد :«لحظاتی پس از پیروزی­ی تیم ملی­ی امید برابر بحرین، خبر تعلیق فوتبال ایران بازیکنان و گروه مدیریت تیم را کهه تازه به محل استراحت خود برگشته بودند شوکه کرد...» و به همین راحتی یکی از بهترین تیم­های امید تاریخ ایران، بخت اول مدال طلای بازی­های آسیایی، و حاصل یک سال و خورده­ای زحمت و عرق ریختن رنه سیموئز و بازیکنان زیر23 سال ایرانی به هدر رفت. به همین راحتی. یکی می­گفت: «توی مملکتی که نوش­دارو بعد از مرگ می­رسه، علاج واقعه رو نمی­شه قبل از وقوع کرد.»

لابد خیلی خوش­بین بودیم که خیال می­کردیم بالاخره فدراسیون با فیفا کنار می­آید. خب این هم نتیجه­ی خوش­بینی­مان. همان­طور که سر داستان هسته­ای خوش­بنیم و می­گوییم بالاخره «این­ها» با آن­ها به توافق می­رسند و نمی­گذارند که...

خدا به ما رحم کند.

بیانیه‌ی شماره 1.

نظرهای آدم‌های دل‌سوز..البته بعد از نزول بلا.