کوچه‌ی بی‌ دارودرخت

دوستش دارم.معتادش شده­ام.یادم نیست چه­طوری ولی مثل خیلی از وبلاگ­های دیگر اتفاقی کشفش کرده­ام.همین چند روز پیش.و حیفم آمد شما را از این کشف طلایی بی­نصیب بگذارم.«آدم­های خوب شهر» برای من قبل از این که یک وبلاگ باشد، جایی­ست که با خواندن نوشته­هایش کمی احساس آسایش می­کنم.و فکر می­کنم آدم­هایی هم که «آدم­های خوب شهر» را می­گردانند، خودشان هم حتمن آدم­های بدی نیستند.

دیگر نمی­توانم معطل­تان کنم.خودتان بروید و بخوانید:

                                          آدم های خوبٍ شهر