کوچه‌ی بی‌ دارودرخت

«  من زرافه ای دارم که در جنگل زندگی می کند. [شاهزاده پوزخند زد. پادراز ادامه داد:] گردنش آن قدر دراز است که صدایم را نمی شنود، پاهایش آن قدر بلندند که هیچ جوره نمی توانم سوارش شوم، اما زرافه ام را دوست دارم. آن قدر زیباست و آرام، که وقتی می بینمش لذت می برم. تنها و باشکوه در جنگل زندگی می کند. نه از کسی آزار می بیند و نه به کسی آزار می رساند.»

هفت­پاره­ی پادراز در ناکجاآباد را این­جا بخوانید