کوچه‌ی بی‌ دارودرخت

یکی از بیماری­های رایج وبلاگستان «اعلام روز تولد» است.در این بیماری، بیمار(وبلاگ­نویس) در تمام طول سال از ذوق رسیدن روز تولدش و اعلام آن در وبلاگ، در حالت ثانیه­شماری به سر می­برد.از یک ماه پیش از فرارسیدن تولدش شمایی کلی از متنی را که می­خواهد روز تولدش توی وبلاگ قراردهد، طراحی می­کند.سه روز پیش از تولدش در حالی که دستانش می­لرزند شروع به نوشتن متن مذکور می­کند. اما حواسش هم هست که متن نه تنها نباید هیچ نشانی از رضایت او نسبت به زندگی(در شمول زندگی، وبلاگ­نویسی و اعلام روز تولد در وبلاگ را هم حساب کنید)دیده شود، بلکه باید عمق نفرت و انزجار خود را از زندگی­ی پوچ و بیهوده و تهی­اش اعلام کند.و با این افسوس که «سالی دیگر نیز بگذشت» ابراز امیدواری کند که یک سری تحولات صدوهشتاد درجه­ای در زندگی­اش رخ دهد.بیمار در روز موعود، در حالی که رو به ذوق­مرگ شدن است، وبلاگش را با آن متن آپ­دیت می­کند.

بعد از آپ­دیت کردن وبلاگ با متن مذکور بیمار با سیلی از کامنت­های تبریک و ماچ و بوسه و صدوبیست­سالگی مواجه می­شود.این کامنت­ها ذوق­مرگی و مورمور بدن بیمار را افزایش می­دهد و باعث انبساط خاطر او می­شود.

یک هفته بعد از پست اعلام تولد هم نوبت پستی با مضامین تشکر از تبریکات دوستان و این جور چیزهاست.بعدش هم انتظار بیمار تا سال دیگر و روز تولدش...

هنوز نفهمیده­ام ریشه­ی این بیماری چیست.آیا ما دچار کم­بود محبت هستیم و دوست داریم مورد توجه قراربگیریم؟یا برعکس.چون خیال می­کنیم خیلی آدم مهمی هستیم بر این تصوریم که باید اعلام روزتولد ما برای خوانندگان­مان جذاب باشد؟

آیا به این دلیل که روز تولد یکی از اتفاقات مهم در زندگی­ی ماست، خیال می­کنیم باید تمام اتفاقات زندگی­مان را به استحضار بازدیدکنندگان وبلاگ برسانیم؟

آیا من الکی گیرداده­ام و چون متنی برای نوشتن نداشتم یک چیزی را بهانه کرده­ام که فقط کوچه­ی بی دار و درخت را به روز کرده­باشم؟

                                                       *  *  *

پیوست1:آیا امروز روز تولدم است و من می­خواستم با نوشتن این متن به نحو غیرمستقیم این را برسانم؟

پاسخ منفی است.چون تولد من بهمن­ماه است و ما الان در خرداد هستیم.

پیوست2:آیا منظور من از این متن وبلاگرهایی بود که توی این روزها به دنیا آمده­اند و توی وبلاگ­شان اعلام تولد کرده­اند؟

پاسخ این هم منفی است.چون من از چندین ماه پیش می­خواستم به این بیماری اشاره کنم اما همیشه می­خورد به اعلام تولد یکی از وبلاگ­هایی که باهاشان رودرواسی دارم و ترسیدم به­شان بر بخورد.این دفعه دل را زدم به دریا و نوشتمش.بنابراین منظور این متن وبلاگر خاصی نیست و هرگونه تصادف ناشی از اتفاق و جبر زمانه است.

پیوست 3:یکی از خوبی­هایی که تحقیق در مورد این بیماری برایم داشت این بود که کشف کردم شصت هفتاد درصد وبلاگرهایی که وبلاگ­شان را می­خوانم، مثل خودم بهمن­ماهی هستند.

پیوست4:در آینده هروقت سوژه برای نوشتن چیزی پیدا نکردم به دیگر بیماری­های شایع در وبلاگستان(که خودم هم به بعضی­هاشان مبتلا هستم) اشاره خواهم کرد.

هشدار جدی

از این به بعد بعضی از نوشته های وبلاگستونو می ذارم این کنار تو بخش کوچه های بغلی

خلاصه مواظب خودتون باشین دیگه.

همه­مان یک مشت خل و چل عاشق سینما بودیم.هرکدام­مان یک جایی از زندگی­ی روزمره­اش را زده بود و آمده­بود توی صف سینما.مثل خود من که زنگ­های آخر مدرسه را جیم می­شدم تا خودم را از ساعت یک یا دو بعد از ظهر، برای فیلم ساعت هفت هشت شب برسانم.این جوری بود که هرسال یک سری چهره­های ثابت را توی صف جشن­واره می­دیدی.

آدم­هایی که سال قبل و سال قبل از آن هم می­دیدی­شان. همان­جا.توی ان کوچه­ی باریک و طولانی­ی سینما آفریقا، یا لای دود و دم میدان انقلاب ردیف شده از جلوی باجه­ی کوچک آن زمان­های سینما بهمن. یا کنار پیتزا فروشی­ی بغل سینما آزادی.

باهاشان سلام و علیک می­کردی و اصلن هم لازم نبود آشنایی بدهی که آره من تو را پارسال هم دیده­بودم.انگار پسرخاله­ات را ببینی و بگویی«هی من می­شناسمت».

هم­دیگر را می­شناختیم.برای هم­دیگر تابلو بودیم.می­دانستیم کدام­مان هوادار کدام کارگردان است و از کی بدش می­آید و حتا آبی و قرمز بودن هم را هم می­دانستیم.

آن موقع­ها توی صف جشن­واره ایستادن آدم­های خودش را داشت. آدم­هایی مثل ما.

آن موقع­هایی را می­گویم که نه فقط توی صف جشن­واره ایستادن آدم­های خودش را داشت، بلکه خیلی چیزهای دیگر هم آدم­های خودش را داشت. اسکی آدم­های خودش را داشت، ورزش­گاه انقلاب آدم­های خودش را داشت، کافه نادری آدم­های خودش را داشت، و نمایش­گاه کتاب هم همین طور.

اما حالا چی؟

حالا همه آدم همه­چیز هستند و آدم هیچ چیز نیستند.ورزش­گاه انقلاب می­روند که در مواقع ضروری کارتش را توی کیف پول­شان داشته باشند و به این و آن نشان بدهند.

کافه نادری می­روند که بگویند ما هم کافه نادری می­رویم.راهی­ی شمشک و دیزین می­شوند که صورت­شان سرخ شود و اسنو بوردهای چند متری زیر بغل بزنند.توی صف جشن­واره می­ایستند که ادعا کنند جشن­واره رو و فیلم باز هستند.ترافیک نمایش­گاه کتاب را به جان می­خرند که پز نمایش­گاه کتاب رفتن را بدهند.آدم نمایش­گاه کتاب نیستند. آدم نمایش­گاه کتاب یا جشن­واره و  پیست اسکی بودن از نظر من چیز تحفه­ای نیست.فقط حالم از این به هم می­خورد که آدم­هایی را که مال جایی نیستند آن­جا ببینم.

نمی­دانم توانستم منظورم را از «آدم جایی بودن» برسانم یا نه.منظورم این است که خیلی از مفاهیم برای ما فقط تیتر شده.فقط می­خواهیم تیترش را در کوله­بارتیترهایی که از این جمع به آن محفل یدک می­کشیم داشته باشیم.

نمونه­ی وحشت­ناک و دم دستش هم رستوران جام­جم.نمادی از کلاس و افه­ی طبقه­ی بالا بودن.به خدا از نظر من بورژوازی چیز بدی نیست(طبق معمول تحفه­ای هم نیست).اما اینی که ما هستیم فقط ادای بورژوازی درآوردن است.

چندسالی­ست که رغبت نمی­کنم توی صف­های جشن­واره بایستم.خدارا شکر امسال کارتکی گیرم آمد و توانستم بعضی از فیلم­هایی را که بوی توقیف­شان می­آمد ببینم. برایم مهم نیست که آدم­های این سال­های جشن­واره همان آدم­های سابق نیستند.همان طور که گفتم چیزی که آزارم می­دهد این است که این­ها اصلن آدم­های سینما نیستند.آدم سینما را از روی خل و چل بودنش می­شود شناخت.آدم­های این سال­های صف جشن­واره خیلی عاقل­تر از آنند که آدم سینما باشند.

آن جور که شنیده­ام آدم­های اسکی هم چند سالی­ست حوالی­ی شمشک و دیزین آفتابی نمی­شوند و جای دیگری برای خودشان پیدا کرده­اند که چون اسکی کردن درش سخت است کسی طرفش نمی­رود.

آدم­های کافه نادری هم یا سنگر را به هر شکلی که شده حفظ کرده­اند، یا استحاله شده­اند و مثل آدم­های تیتر مدار پاتوق­شان شده شوکا و هفتاد و هشت، یا یک کافه­ی کوچک و دنج و بی هیاهویی برای خودشان پیدا کرده­اند.

چند سالی­ست نمایش­گاه کتاب را  هم تحریم کرده­ام.به همین دلایل.دلایل مفصل­ترش را هم توی نوشته ای که در شماره­ی اردی­بهشت ماه، ماه­نامه­ی رودکی چاپ شد، در قالب یک نوشته­ی طنز نوشته­ام که اگر حوصله­ی خواندنش را دارید، روی «ادامه مطلب» کلیک کنید یا در همان رودکی بخوانید.

پیوست:این نوشته ی ماورای هیچ هم خواندن دارد(بیستم اردی بهشت.)

ایست­گاه متروی تهران دوتا دست­گاه فروش خوراکی دارد.بالای هر دست­گاه توضیح مفصلی درباره­ی چگونگی­ی کار با آن و ورود اسکناس و دریافت جنس مورد نظر، برچسب شده.قرار بر این است که مسافران مترو، خودشان پول را توی دست­گاه بیندازند و با انتخاب جنس از روی منو، خوراکی­شان را تحویل بگیرند.

کنار این دو تا دست­گاه صندلی­ای هست که رویش یکی ز کارمندان مترو نشسته.وظیفه­ی این آقا این است که وقتی مشتری­ای جنسی را انتخاب کرد، در دست­گاه را با کلید باز کند و جنس را تحویل مسافر بدهد و پول را جرینگی بگیرد و بگذارد توی دخل.

                                                     *  *  *

کارت­های اعتباری­ی در اثر مجاورت با مغناطیس قوی آسیب می ­بینند.حقوق کارمندان با همین کارت­ها پرداخت می­شود.اول برج کارمند آذری زبانی وارد بانک می­شود و می­خواهد حقوقش را بگیرد.متصدی­ی باجه می­گوید دست­گاه کارت را نمی­خواند.کارمند از متصدی می­پرسد:«خب حالا چی­کار باید بکنم؟» متصدی و را راه­نمایی می­کند که با مراجعه به شرکت ارائه دهنده­ی خدمات کارت اعتباری، کارتش را شارژ کند.کارمند می­گوید:«من کی تا حالا از این ایستیفاده نکردم». متصدی برای کارمند ماجرای حساس بودن کارت­خای مغناطیسی را توضیح می­دهد. کارمند می­گوید:«خب تقصیر شوماست دیگه من این کارتو از خودی شوما گرفتم.»

                                                   *  *  *

اوائل سال آقای شهردار و آقای مدیرعامل شرکت مترو با افتخار خبر مسرت بخش افتتاح خط مترو از ایست­گاه تهران(آریاشهر) تا دردشت(نقطه­ای در شرق تهران) را اعلام می­کنند.شهروندان همه از این خدمات جدید شادمانند.یکی دو روز که می­گذرد گند کار در­می­آید که نه تنها مترو تا دردشت نمیرود و ایست­گاه آخر شرقی­اش سرسبز است، بلکه تا قبل از ساعت ده و نیم صبح هم مترو جلوتر ا ایست­گاه بهارستان نمی­رود.بعد از ساعت ده و نیم هم ایست­گاه­های امام حسین، نظام­آباد، گل­برگ و چند تای دیگر را هم که هنوز به بهره­برداری­ی کامل نرسیده­اند را رج می­زند.

                                                   *  *  *

هم­چنان وودی آلن راقم سطور سرنوشت روزمرگی­های ماست.و چشم آدم هم آب نمی­خورد که به این زودی­ها این کتابت به دست آدمی بیفتد که کمی کم­تر شوخ طبع باشد.

پیوست:وودی آلن در نقش کراما کاتبین(1)